2019

A year in review

By Patawee Promsen

December 22^nd, 2019

2019 เป็นปีที่จะว่าจืดชืดก็ใช่ จะว่ามีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นก็ใช่อีก

...

มกราคม เราเริ่มเรียนเทอมใหม่ Spring 2019 ด้วยวิชาในคณะสามวิชา วิชาแรก วิชาภาคสนาม เป็นวิชาที่ดีนะ แต่ว่าเพราะเราเคยเรียนวิชาเดียวกันนี้มาแล้วจาก unc ทำให้เหมือนต้องเรียนซ้ำในหลายๆเรื่อง แต่โดยรวมก็มีประโยชน์นั่นแหละ โดยเฉพาะเรื่องวิธีการจัดเก็บข้อมูลให้เป็นระบบ ต่างๆนานา

วิชาที่สอง วิชาอ่านงานภาคสนาม วิชานี้เราชอบมาก เพราะได้อ่านตั้งแต่งานเขียนเก่าๆมาจนถึงงานร่วมสมัย ได้เห็นว่าถ้าจะเขียนงานในสายนี้ควรจะเขียนแบบไหน และยังมีพื้นที่ตรงไหนบ้างที่เราจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งได้ เอาจริงๆแล้วเราชอบวิชานี้มากที่สุด ทั้งเนื้อหาที่เรียน ทั้งอาจารย์ ทั้งวิธีการสอนของอาจารย์ เป็นหนึ่งในวิชาที่เราชอบที่มหาลัยนี้

วิชาที่สามเป็นวิชาเลือก เรียนเช้ามาก แต่ก็มีประโยชน์มากตรงที่เราได้เรียนรู้เรื่องใหม่ๆหลายเรื่อง ได้อ่านหนังสือเยอะมากๆ และได้รู้จักอาจารย์คนสอนมากขึ้นถึงขนาดจีบอาจารย์มาเป็นคณะกรรมการทีสิสในตอนหลัง

โดยรวมแล้ว เทอม Spring 2019 ก็ถือเป็นเทอมที่ดีนะ ระหว่างเรียนเราก็ยังทำงานที่ห้องสมุด ยังมีกิจกรรมนู่นนี่ให้ทำ ส่วนอากาศก็ไม่ได้หนาวทารุณเท่าหน้าหนาวปีแรกที่เรามาอยู่ที่นี่ มีเพื่อนที่คอยไปเที่ยวไหนต่อไหนด้วยกัน ที่ชวนกันไปกินข้าวได้ทันทีที่ต้องการคนกินข้าวด้วย มันก็เป็นช่วงเวลาที่โอเคช่วงเวลานึง ถึงแม้จะเหมือนว่าเราแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเรียนหนังสือ

...

ปิดเทอม เราไปโร้ดไอแลนด์อีกครั้ง ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีๆอีกช่วงหนึ่งในปีนี้ จากนั้นก็กลับบ้านในต้นเดือนมิถุนายน

...

วันที่เรากลับบ้าน แม่ไปรอรับอยู่หน้าเกท ตอนนั้นเองที่เราตระหนักได้ว่า หนึ่งปีผ่านไป แม่เปลี่ยนไปมาก แม่ดูตัวเล็ก ซูบซีด ไม่เหมือนแม่คนเดิมที่เจ้าเนื้อ กินเก่ง แม่พูดเสียงเบามากจนหลายๆครั้งเราต้องเงี่ยหูฟังว่าแม่พูดอะไร ไม่เหมือนแม่คนเดิมที่เสียงดังฟังชัด พูดจาฉะฉาน คนที่คอยบ่นเราเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้ไม่รู้เบื่อ

แม่ผอมลงทุกวันๆ กินข้าวแทบไม่ได้ มิถุนาเราเลยพากันไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ผลตรวจของแม่ในวันนั้นทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ในแบบที่เราเองก็คาดไม่ถึง

ทุกคนในบ้านชีวิตเปลี่ยนไปหมด จากที่เคยเป็นคนเข้มแข็งแข็งแรงพ่อกลายเป็นคนอ่อนแอคนหนึ่งที่แทบจะหมดอาลัยในชีวิต น้องต้องลาเรียนบินมาช่วยกันดูแม่อยู่หลายเดือน ส่วนตัวเราเองชีวิตก็ไม่เหมือนเดิม ทั้งเพราะต้องดูแลแม่ ทั้งเพราะต้องดูแลจิตใจตัวเองไม่ให้ทรุดลงไปอีกคน ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้เลยเป็นปิดเทอมหน้าร้อนที่หนักหนาสาหัสเอาการ มีเรื่องที่ต้องทำหลายอย่าง มีภาระหน้าที่เพิ่มเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมากมาย

แต่ในความโกลาหลก็ยังมีข้อดีอยู่อีกหลายอย่าง เรากลับมาเรียนขับรถอีกครั้ง และครั้งนี้เราก็ขับมันได้จริงๆสักที ถึงจะยังไม่คล่องมาก เราได้ทำอาหารให้แม่และคนที่บ้านกินทุกวันทุกมื้อ เราได้ช่วยพยาบาลแม่ในเรื่องที่แม่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เราได้ช่วยพ่อตามสมควรในเรื่องต่างๆ นับว่าเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่เราได้เรียนรู้ที่จะดูแลคนที่เรารัก ในแบบที่เราไม่เคยมีโอกาสนั้นเลยตลอดชีวิต

ความเข้มแข็งของพ่อแม่ทำให้เราอ่อนแอ เราคิดแบบนี้มาตลอด พ่อแข็งแรงและทำงานเลี้ยงดูครอบครัวเรามาด้วยความขยันอดทนโดยไม่เคยบ่นเหนื่อยหรือท้อ แม่ดูแลพวกเราทุกคนมาอย่างดี เป็นคนคอยช่วยเหลือพ่อทุกๆอย่าง เป็นคนที่เลี้ยงลูกสองคนให้เติบโตมาเป็นคนที่สมบูรณ์ เป็นคนที่อยู่ตรงนี้เสมอเพื่อทุกคนในบ้าน ทุกครั้งที่ร้อนใจทุกข์ใจหรือมีปัญหา แม่คือที่พึ่งเดียวที่เรานึกถึง ความรักของแม่เป็นความรักที่เราไม่เคยตั้งข้อสงสัยเลยสักครั้ง

...

เรากลับมาเรียนอีกครั้งปลายเดือนสิงหาคม หลังจากกำหนดเดิมที่ซื้อตั๋วไปในเดือนกรกฏา แผนเปลี่ยนกะทันหันจนต้องวานเพื่อนที่บลูมิงตันให้ช่วยย้ายอพาร์ตเม้นต์ให้ ในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดี โชคดีที่ได้รู้จักเพื่อนที่ดี เพื่อนที่พร้อมจะช่วยเหลือเราในวันที่เราเดือดร้อน

เรากลับมาใช้ชีวิตแบบคนมีรูมเมทอีกครั้ง ชีวิตเปลี่ยนไปอีกครั้งเพราะความไม่ชินนี้ ความโลกส่วนตัวสูงแก้ยังไงก็แก้ไม่หาย ต่อให้พยายามที่จะอยู่กับคนอื่นมากขึ้นเท่าไหร่ก็ไม่ชิน วุ่นวายใจเพราะเรื่องนี้อยู่เป็นเดือนถึงจะเริ่มปรับตัวได้ แต่ตลอดทั้งเทอมก็ยังไม่วายมีเรื่องเล็กๆน้อยๆให้ต้องหงุดหงิดรำคาญใจ แต่ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าอดทนเถอะ ในเมื่อเราเลือกเอง และในเมื่อชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้ มันไม่เคยมีอะไรได้ดั่งใจเราไปทั้งหมด

...

Fall 2019 เป็นเทอมที่แย่ที่สุดในการเรียนที่นี่ เราเรียนแค่สองวิชา แต่เป็นวิชาที่หนักหน่วงมากที่สุด

วิชาแรกหนักหน่วงเพราะเนื้อหายากเหลือเกิน เป็นวิชาโทชื่อวิชามานุษยวิทยาภาษาศาสตร์ เรียนตั้งแต่ทฤษฎีทางภาษาศาสตร์ มาจนถึงทฤษฎีทางสังคมศาสตร์ มาจนถึงศาสตร์ที่รวมเอาสองศาสตร์นี้มารวมกันเป็นศาสตร์ใหม่อีกทีหนึ่ง สรุปก็คือทั้งหมดอัดแน่นกันอยู่ในเทอมนี้ สรุปก็คือกว่าจะผ่านแต่ละอาทิตย์ไปได้ก็แทบละหมดพลัง แต่ในความยาก มันก็เป็นวิชาที่ท้าทายและสนุกมาก เป็นวิชาที่เรารู้สึกว่าเราพร้อมที่จะเหนื่อย เราพร้อมที่จะใช้เวลาไปกับมันได้อย่างไม่รู้เบื่อ

อีกวิชาเป็นวิชาที่ไม่ยากเลยโดยตัวของมันเอง แต่เป็นวิชาที่เราใช้เวลาในการเตรียมเรียนเยอะมาก และเป็นวิชาที่แย่ที่สุดตั้งแต่เคยเรียนที่นี่และที่อเมริกา อาจารย์ก็แย่ งานที่ต้องทำก็ไร้ประโยชน์แถมกินเวลาในชีวิตมากมายจนไปเบียดเบียนเวลาของอีกวิชา โดยรวมแล้วเป็นวิชาที่หนักแต่ไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์ในชีวิตเลย

เทอมนี้เลยเป็นเทอมที่เราไม่ชอบที่สุดที่นี่ ทั้งเพราะเรียนหนัก ทั้งเพราะปัญหาส่วนตัว ทุกอย่างรุมเร้าจนมืดแปดด้านไปหมด

แต่ก็อีกนั่นเอง ความน่าเบื่อ การโหยหาความเป็นส่วนตัว ก็นำพาเราไปห้องสมุด พาเราไปเข้ายิมบ่อยขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เรามีวินัยในการไปออกกำลังกายมากขึ้นอย่างที่เราไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นี่ ชีวิตก็มักจะจัดสรรสิ่งต่างๆให้เราอย่างนี้ ในวันที่เราเสียอะไรอย่างหนึ่งไป เราอาจจะได้อะไรอย่างอื่นมาทดแทนบ้าง ถึงแม้มันจะเทียบเคียงกันไม่ได้ก็ตาม

ความโชคดีอีกอย่างคือการมีอาจารย์ที่ดี ที่คอยช่วยเหลือเราอยู่ตลอดเวลา เปิดเทอมมาเราไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาคนแรกเรื่องขอกลับไปอยู่บ้าน อาจารย์บอกว่ามันก็ขึ้นอยู่กับเราว่าเราเตรียมตัวได้พร้อมมากแค่ไหน ถ้าเราทำทุกอย่างเสร็จตามข้อกำหนดของมหาลัยเราก็กลับบ้านได้ พร้อมกันนี้อาจารย์คนนี้ก็คอยช่วยเหลือเราในทุกๆเรื่อง ช่วยให้เราทำตามข้อกำหนดทุกอย่างของมหาลัยได้เสร็จก่อนที่เราจะได้กลับบ้าน

ต่อมาเราโอนไปทำงานกับอาจารย์ที่ปรึกษาอีกคนหนึ่ง อาจารย์คนนี้เป็นคนที่เราเคยวาดฝันไว้ว่าจะได้มาทำงานกับเขา วันนี้เราได้ทำตามความฝันของเราแล้ว และเขาก็ช่วยเราทุกอย่างให้เราได้กลับบ้าน ช่วยเตรียมรายชื่อหนังสือที่ต้องอ่านสอบในเทอมหน้า ให้คำแนะนำต่างๆที่จะเป็นประโยชน์ เรารู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่เรามีเขาช่วยเหลือแบบนี้

ส่วนอาจารย์คนอื่นๆที่เราขอคำปรึกษาก็ช่วยเหลือเราเป็นอย่างดี จนอนาคตอันใกล้เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น และเราพร้อมที่จะกลับบ้านแล้ว

...

ธันวาคม ปิดเทอมแล้ว เราย้ายมาโร้ดไอแลนด์อีกครั้ง ก่อนจะกลับไทยในเดือนหน้า ไม่รู้เลยว่าอะไรรอเราอยู่บ้างในเดือนหน้าและปีหน้า มันอาจจะเป็นปีที่ดี ที่เราจะได้กลับไปอยู่ใกล้พ่อแม่ ไปดูแลตามที่ลูกคนหนึ่งควรจะทำ แต่ก็นั่นเอง อนาคตก็ทำให้เราอดกลัวไม่ได้ เรากลัวความเปลี่ยนแปลง กลัวความไม่แน่นอน กลัวสิ่งที่เราไม่รู้ กลัวอีกหลายๆสิ่ง ได้แต่หวังว่าตลอดเส้นทางที่เราจะก้าวเดินต่อจากนี้ ไม่ว่าจะกลัวมากแค่ไหน เราก็จะเข้มแข็งมากพอที่จะก้าวข้ามผ่านมันไปได้ในที่สุด