ความโลภและเห็นแก่ตัวที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษย์ก็คือ เมื่อเราต้องจากลาใครบางคน เราต่างตระหนักว่าเราไม่ได้กำลังเสียคนที่เรารักมากที่สุดไป แต่เรากำลังเสียคนที่รักเรามากที่สุดไปต่างหาก
เมื่อนั้น เราจะค้นพบว่า ในโลกใบนี้ไม่มีใครรักเราได้เท่ากับคนๆนี้อีก
เมื่อนั้น เราจะเศร้าขึ้นไปอีก เมื่อพบว่าเราจะไม่มีวันได้รับความรักเช่นนั้นจากใครก็ตามอีกแล้วตลอดชีวิตนี้ ไม่ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ยืนยาวแค่ไหน
คนบางคนในชีวิตเป็นเช่นนั้น มีหนึ่งเดียว แทนที่ไม่ได้ และความรักที่เขามีให้เราก็แสนจะเฉพาะเจาะจง และแสนพิเศษ
เมื่อไม่มีเขา ชีวิตของเราจึงเหมือนคนขาดพร่อง เราเรียกร้องหาเขาในตัวของคนอื่น แต่ก็ไม่พบ --- เราเรียกร้องหาเขาในตัวเรา แต่ก็เห็นเป็นเพียงภาพเลือนราง --- เราเรียกร้องหาเขาจากในอดีต แต่อดีตก็เป็นเพียงอาณาจักรอันไกลโพ้นที่เราเดินทางไปไม่ถึง --- เราเรียกร้องหาเขาเพื่อวันคืนในอนาคต แต่เราก็รู้ดีว่า ทุกความสุขและความเสียใจต่อจากนี้ จะไม่มีเขาอยู่เคียงข้างเป็นสักขีพยานอีกแล้ว
ชีวิตของเราจึงไม่มีวันเติมเต็มอีก เมื่อคนที่รักเราที่สุดในโลกนี้ได้จากไปแล้วตลอดกาล
...
แด่แม่ คนที่ลูกคิดถึงอยู่เสมอทุกวัน ไม่ว่าจะในวันที่สุข จนอยากอวด อยากแบ่งปันให้ได้รับรู้ หรือในวันที่ทุกข์ จนอยากให้แม่ปลอบใจ เหมือนที่แม่เคยทำเพื่อลูกมาทั้งชีวิต
© 2026 Patawee Promsen
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)