กรุงเทพฯจะไม่ใช่บ้านหลังที่สองได้อย่างไร
ในเมื่อเราใช้เวลาถึงสิบปีของชีวิตอยู่ที่นั่น
ลำปางเป็นบ้าน ลำปางมีครอบครัว
แต่ชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของเราอยู่ที่กรุงเทพฯ
เพื่อนของเราอยู่ที่กรุงเทพฯ สังคมของเราอยู่ที่กรุงเทพฯ
หน้าที่การงานที่เคยทำก็ล้วนอยู่ที่นั่น
ร้านอาหารร้านขนมที่เราชอบก็อยู่ที่นั่น
ไหนจะโรงหนังที่เราชอบไป
ไหนจะร้านหนังสือที่รักและคุ้นเคย
ไหนจะสถานที่ต่างๆที่เคยใช้ร่วมกับคนที่เรารัก
กรุงเทพฯจึงมีความทรงจำมากมายเหลือเกิน
และแม้มันจะน่าอยู่น้อยลงทุกวันๆ
มันก็ยังเป็นสถานที่ที่เรารัก
25 กรกฎา 2560 ได้ไปลากรุงเทพฯเป็นครั้งสุดท้าย
แบบสั้นๆ แบบกะทันหัน แบบฉุกละหุก
แต่ก็ยังดีที่เราได้สบตาและบอกลากัน
ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้
เวลาเดินเร็วเหลือเกิน
รู้ตัวอีกที อาทิตย์หน้าก็ต้องไปเป็นอเมริกันชนอีกครั้งแล้ว