คนเราเดี๋ยวนี้สร้างภาพกันเก่งจังเลย
เราเห็นคนชีวิตดีๆทั้งที่เรารู้มาว่าชีวิตจริงเค้าไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วเราก็สะอิดสะเอียน เราไม่เคยมีปัญหากับคนรวยที่ชอบกินอะไรหรูๆ คนเท่ที่เท่จริงๆ คนสวยที่ชอบโพสต์รูปตัวเองถี่ๆรัวๆเลย แต่คนที่พยายามกระเสือกกระสนที่จะดูรวย ดูสวย ดูอาร์ต ดูแนว ดูมีความสุข ทั้งที่เบื้องหลังเป็นอีกอย่าง เขาทำไปทำไม เราจะทำเหมือนชีวิตเราดีทั้งที่เราร้องไห้อยู่ทำไม เราจะถ่ายรูปอาหารคลีนจานเล็กๆทั้งที่เราไปตักมาเติมอีกสองจานทำไม เราจะถ่ายรูปกับยิมทั้งที่เรายังไม่ได้วิ่งทำไม เราจะถ่ายรูปอ่านหนังสือทั้งที่เราไม่ได้อ่านจริงทำไม เราจะหลอกคนอื่นว่าเราดูรวยด้วยการใช้ของแพงๆทั้งตัวไปทำไม หรือที่จริงเราไม่ได้หลอกคนอื่น แต่เรากำลังหลอกตัวเอง เรากำลังหลบหนีไปจากความจริงที่เราไม่อยากยอมรับ เราไม่อยากเศร้าเราจึงทำเหมือนว่าเราสุขสม เราไม่อยากดูด้อยกว่าคนอื่นเราจึงต้องรวย ต้องสวย ต้องดูดี เราอยากถูกมองว่าฉลาดเราเลยต้องซื้อหนังสือ
ต้นทุนพวกนี้มันราคาแพง บางครั้งเราต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อที่จะรักษาภาพที่เราสร้างขึ้นมา แต่เราก็ยอมทำ ทำไมเราต่างก็ยอมทำ
การเป็นคนธรรมดา คนที่ไม่ต้องฉลาดอะไร ไม่ต้องติสต์ไม่ต้องเท่ ไม่ต้องน่ารักมุ้งมิ้ง ไม่ต้องผอม ไม่ต้องชอบออกกำลังกาย ไม่ต้องรวย ไม่ต้องไปเที่ยว ไม่ต้องมีความสุขตลอดเวลา ไม่ได้เหรอ
หรือว่าการเป็นคนธรรมดามันเป็นเรื่องที่ยากที่สุดไปแล้ว?
เราอยากจะกลับมาเขียนให้บ่อยขึ้น
ไม่ใช่เพราะว่าเรามีเรื่องที่จะเขียนมากขึ้น แต่เพราะว่าครบปีแล้วที่เราสมัครโดเมนเว็บไซต์นี้ไว้ แปลว่าหมดโปรโมชั่นโดเมนฟรี หลังจากนี้เราจะต้องจ่ายค่าเว็บไซต์ แล้วเราจะทิ้งร้างมันไว้โดยไม่เขียนอะไรเลยได้ยังไง
สรุปก็คือว่าเราจะกลับมาเขียนเพราะความงก!
สังเกตตัวเองว่าที่เราหายไป เป็นเพราะช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่เรามีความสุขมาก จะว่าสุขมากก็ไม่ถูกนัก เพราะเรื่องเรียนก็ยังเป็นชนักติดหลัง เป็นเงาตามตัวที่คอยหลอกหลอนเราอยู่ แต่ช่วงนี้กลับมาอยู่บ้านก็ไร้กังวล ลืมความทุกข์เรื่องเรียนไปได้ชั่วคราว เทอมที่ผ่านมาก็ถือว่าประสบความสำเร็จอยู่นะ เกรดก็ไม่ดีไม่แย่ ซึ่งถือว่านี่ก็ดีมากๆแล้ว ขอบคุณตัวเองที่อดทนฝ่าลมหนาวไปเรียนทุกคาบไม่เคยโดด ไปทำงานได้ดีไม่เคยโดนว่า ฯลฯ ไม่เก่งเท่าคนอื่น แต่นี่ก็ดีที่สุดแล้วเท่าที่คนศักยภาพอย่างเราจะทำได้ ขอบคุณตัวเองมากนะ
ส่วนเรื่องอื่นๆในชีวิตก็ดีจังเลย ตอนนี้ก็ได้อยู่บ้านกับพ่อแม่ ความรักความสัมพันธ์กับผู้คนในชีวิตก็ดี เพื่อนฝูงก็มีน้อยเหมือนเดิมและอาจจะน้อยลง แต่ไม่เคยรู้สึกเลยว่าขาดพร่อง เป็นช่วงชีวิตที่รู้สึกพอใจที่ได้รักคนที่ควรค่าแก่การรัก และรู้สึกว่าได้รับรักตอบอย่างที่ควรจะได้รับ ชอบโควทนึง(อีกแล้ว)ในหนังสือเล่มนึงมาตลอด ที่บอกว่ามีแต่การกล้าจะออกมาจากสิ่งที่ดีเท่านั้น ที่เราจะได้สิ่งที่ดีกว่า มันจริงอย่างที่ว่าจริงๆ แต่อาจจะไม่จริงนิดหน่อยตรงที่พอมองย้อนกลับไป ไอ้ที่เราเคยคิดว่าดี ที่จริงมันโคตรจะบั่นทอนชีวิต ถ้ายังทนอยู่ก็คงต้องเรียกตัวเองว่าไอ้โง่แล้ว
ขอบคุณชีวิต ที่อดทนมากพอที่จะผ่านเรื่องร้ายๆเพื่อมาเจอเรื่องดีๆ ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่ด้วยกันตรงนี้ด้วยนะ
กลับบ้านแล้วแผนลดความอ้วนพังไม่เป็นท่า
นอกจากจะไม่ผอมยังอ้วนเอาๆ แผนออกกำลังกายก็ล่ม หลังจากนี้ต้องกลับมาจริงจังแล้ว (นี่พูดแบบนี้มากี่รอบแล้ววะ 5555) จะตั้งใจออกกำลังกายให้มากขึ้น ลดของหวาน ของมัน แป้ง นะ จะพยายามให้มากขึ้น ถ้าทำได้ ชีวิตจะดีขึ้นทุกๆด้านจริงๆ
ต้องไม่แพ้ความขี้เกียจนะ!
© 2026 Patawee Promsen
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)