นักเรียนกลุ่มสุดท้ายเป็นเด็กฉลาดชาติเจริญ เราประทับใจในความเก่งและขยันของพวกเขามาก ทุกคนพูดภาษาไทยเก่งยังกับมาอยู่ที่นี่สองปีทั้งที่เพิ่งมาอยู่ได้แค่สองเดือน พวกเขาเป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากๆของเรา ทำให้เรามีแรงที่จะทำตามความฝันของตัวเองอีกครั้ง รวมทั้งสอนให้เราอยากจะทำเพื่อผู้อื่นด้วยพลังความสามารถที่เรามีอยู่
นักเรียนคนแรกเป็นเด็กที่มีความสามารถทางด้านภาษามากๆ พูดเก่ง อัธยาศัยดี ใช้เวลาวันละสองชั่วโมงคุยกับครอบครัวไทยทุกวัน ภาษาไทยของเขาเลยโดดเด่นกว่าใครเพื่อน วันแรกที่เราเรียนด้วยกันเป็นวันเกิดเรา ทั้งๆที่เรากับเขายังไม่สนิทกัน เขากลับซื้อขนมมากมายมาที่ห้องแล้วบอกว่าเราจะได้มาฉลองวันเกิดด้วยกัน ดูสิน่ารักขนาดไหน แต่ในห้องเรียนวีรกรรมของเขาก็สุดแสบไม่แพ้ความน่ารักเลย 555
อีกคนเป็นสาวน้อยน่ารัก เป็นสาวยิ้มสวยที่ใครๆเห็นก็รักก็เอ็นดู รู้กาละเทศะ ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมที่แตกต่างได้ดีมากๆ กินข้าวเป็นกลุ่มทีไร สิ่งหนึ่งที่เราเห็นตลอดคือเธอจะช่วยเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟอาหารให้อาจารย์ เจ้าหน้าที่ และทุกคนในโต๊ะเสมอ มีอยู่วันหนึ่งเธอเดินเข้าห้องเรียนมาพร้อมยื่นดอกลั่นทมให้อาจารย์หนึ่งดอก บอกว่าเก็บมาฝากจากที่บ้าน แล้วจะไม่ให้รักความน่ารักของเธอได้ยังไงกัน
นักเรียนอีกคนเป็นหนุ่มน้อยน่ารัก ใครๆอยู่ใกล้ก็ต้องรักความน่ารักและทัศนคติที่ดีของเขา หลายครั้งระหว่างพักเบรกเรียนภาษา ระหว่างที่คนอื่นๆออกไปพักผ่อน เขากลับเลือกที่จะนั่งจดคำศัพท์และอะไรต่างๆที่เพิ่งเรียนไป เขาสอนให้เราเห็นว่าบางครั้งแค่ความฉลาดก็ยังไม่เพียงพอ แต่คนเราจะประสบความสำเร็จได้ต้องมีความขยันและมุมานะ ตั้งแต่มาอยู่เมืองไทยเขาเก็บไอโฟนที่ใช้ที่อเมริกาลงกระเป๋า แล้วใช้โทรศัพท์ปุ่มกดแบบที่บ้านเราเดี๋ยวนี้ขายอยู่ห้าร้อยบาท เขาบอกเราว่าเขาอยากใช้เวลาไปกับการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนจริงๆมากกว่าการหมกมุ่นอยู่กับหน้าจอมือถือ กิจกรรมสุดโปรดของเขาที่เขาบอกเราเสมอคือ “สำรวจชุมชน” ภาพจำของเขาสำหรับเราจึงเป็นเด็กหนุ่มน้อยสะพายกล้องเที่ยวถ่ายภาพชาวบ้านและเพื่อนๆ แล้วเก็บเอามาเล่ามาเขียนในบล็อก เขาเป็นหนึ่งในอาสาสมัครที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้ง
นักเรียนคนสุดท้ายเป็นหนุ่มวัยกลางคนผู้เดินทางมาเป็นอาสาสมัครพร้อมภรรยาของเขา เป็นคนที่เรียนภาษาไทยกับเรามาตั้งแต่กลุ่มแรกลากยาวมาจนถึงกลุ่มที่สอง เขาเป็นคนเก่ง ฉลาด มีประสบการณ์การสอนและงานอาสามายาวนาน มีอุดมการณ์ที่ดีในการทำเพื่อผู้อื่น ทุกครั้งที่เราย่อท้อหมดหวังที่จะทำดีต่อไป เราจะนึกถึงเขาแล้วได้กำลังใจกลับมาทุกครั้ง นักเรียนคนนี้ครอบครัวไทยตั้งชื่อให้ว่าสิงห์ เราเคยคิดมาเสมอว่าสิงห์นั้นช่างเฉยชาไร้ความรู้สึก และคงจะเสียใจและผิดหวังที่ครูมืออาชีพอย่างเขาต้องมาเรียนกับครูมือสมัครเล่นอย่างเราทั้งสองพาร์ทของ PST แต่การณ์กลับเป็นว่าในวันที่เขาสอบปลายภาคและเราไม่รู้จะได้เจอกันอีกไหม เขากลับเดินมายื่นการ์ดให้หนึ่งใบ มันเป็นการ์ดที่ดีที่สุดและยาวที่สุดใบหนึ่งที่เราเคยได้รับจากคนที่เพิ่งรู้จักมักคุ้น เขาเขียนข้อความไว้เต็มหนึ่งหน้ากระดาษเอสี่ บอกเราว่าเขารู้สึกโชคดีแค่ไหนที่ได้เรียนกับเราตั้งแต่ต้นจนจบ PST และหวังว่าไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะอยู่ที่ไหนในโลกนี้ ขอให้เส้นทางของเราได้แวะเวียนมาเจอกันอีกครั้ง
สี่คนนี้ถูกส่งออกไปอยู่ในที่ที่ไกลและกันดาร มีความยากลำบากอีกหลายอย่างรอพวกเขาอยู่ในชุมชนเหล่านั้น แต่เราเชื่อ เชื่ออย่างหมดหัวใจว่า ไม่ว่าสองปีหลังจากนี้จะยากลำบากแค่ไหน ความฉลาด ขยัน อดทน และตั้งใจจริงของพวกเขา จะทำให้เขาประสบความสำเร็จและเป็นที่รัก อย่างที่เรารักพวกเขาทุกคนอยู่ตอนนี้