Once upon a time with Peace Corps

The contents of this blog are mine personally and do not reflect any position of the U.S. Government or the Peace Corps.

By Patawee Promsen

March 24^th, 2017

"This world of ours is piled high with farewells and goodbyes of so many different kinds, like the evening sky renewing itself again and again from one instant to the next - and I didn’t want to forget a single one." - Banana Yoshimoto

เวลาสามเดือนกว่าที่ Peace Corps ผ่านไปไวมาก เราเหมือนขึ้นเครื่องเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์หรือไม่ก็ขึ้นขี่หลังเสือ ที่ขึ้นแล้วลงไม่ได้ ได้แต่เล่นไปตามเกม ใช้ชีวิตเอาตัวรอดไปวันต่อวันเท่านั้น ฮา แต่บนหลังเสือนั้นก็ไม่ได้มีแต่ความโหดร้ายเสมอไป แต่ยังมีทั้งเรื่องตื่นเต้น เรื่องประทับใจ เรื่องสนุกสนานและเรื่องอะไรๆอีกมากมายที่ยากจะลืม วันนี้เป็นวักแรกที่กลับมาอยู่บ้านแบบตกงานๆแล้ว ฮ่า เลยอยากจะบันทึกเก็บเอาไว้เป็นหลักฐานว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ณ กาลครั้งหนึ่งบนหลังเสือ

TOT: TRAINING OF TRAINER

หลังจากผ่านการทดสอบหลายด่านทั้งสัมภาษณ์ทั้งเวิร์คช็อป ในที่สุดเราก็ได้เข้ามาทำงานกับหน่วยสันติภาพสหรัฐอเมริกา (Peace Corps) ในฐานะอาจารย์สอนภาษาไทยให้อาสาสมัครชาวอเมริกัน ชื่อตำแหน่งของเราก็มีเรียกยาวๆแบบเก๋ๆว่า LIF หรือ Language/Integration Facilitator หน้าที่หลักๆก็คือสอนภาษาและวัฒนธรรมให้อาสาสมัครเป็นเวลาสามเดือน เพื่อเตรียมความพร้อมพวกเขาสู่สนามการทำงานจริง อาสาสมัครเหล่านี้หลังจากฝึกอบรมสามเดือน พวกเขาก็จะออกไปสอนภาษาอังกฤษให้นักเรียนไทยบ้าง ออกไปทำงานพัฒนาเยาวชนไทยบ้าง ในพื้นที่ต่างๆของประเทศไทยเป็นเวลาทั้งหมดสองปี

สำหรับการฝึกอบรมรุ่นที่ 129 นี้ เราก็ได้มาเป็น 1 ใน 5 คนของน้องใหม่ LIF สิทธิพิเศษของน้องใหม่คือ คุณจะได้พี่โค้ชส่วนตัวแบบหนึ่งต่อหนึ่ง และจะต้องออกไปสอบสอนให้พี่ๆหัวหน้าและอาจารย์เก่าดูทั้งหมดสองครั้ง ครั้งแรกเราได้สอบสอนเรื่อง Greeting and Self-Introduction ครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี มีคอมเม้นต์ให้ปรับปรุงเรื่องโน้นเรื่องนี้แต่ก็ถือว่าผ่าน ครั้งที่สองสอบสอนเรื่อง Comparison ชีวิตพัง พัง พัง แต่เพราะสุดท้ายก็คิดว่าได้พี่ๆติเพื่อก่อ เพื่อให้เราพัฒนา จากจุดนั้นเราเลยตั้งใจร้องเพลง I will survive แล้วก็สู้ต่อมาเรื่อยๆจนจบ TOT

FIRST WEEK AT GOLDEN DRAGON: WHERE ALL THE MEMORIES BEGIN

PST ให้บทเรียนต่างๆแก่เรามากมาย เราได้เจอผู้คนใหม่ๆ ทั้งผู้คนที่เป็นแรงบันดาลใจ และผู้คนที่เป็นเครื่องเตือนใจว่าคนแบบไหนที่เราไม่อยากเป็นและจะไม่มีวันเป็นในชีวิตนี้ ตลอด PST เรามีนักเรียนสามกลุ่ม กลุ่มแรกเราเรียนด้วยกันที่โรงแรมโกลเด้นดราก้อนที่อำเภอเมืองสิงห์บุรี เป็นสี่สาวน้อยที่น่ารัก เรียนเก่ง การสอนวันแรกๆที่นี่เลยผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหา

TEAM PATAWEE!!!

กลุ่มที่สองเป็นกลุ่มที่รู้จักกันวันที่พวกเขาย้ายเข้าบ้านใหม่ในสิงห์บุรี ในตอนนั้นเราเลยไม่ได้เป็นแค่อาจารย์ แต่ต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง นักแปล รวมทั้งผู้ประสานงานอีกต่างหาก จำได้ว่าตอนนั้นมีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย เช่นว่านักเรียนกระหน่ำโทรมาหาในคืนแรกที่ย้ายเข้าบ้าน แต่เราดันโทรศัพท์เสียขึ้นมาเอาวันนั้น เช้าวันถัดมานักเรียนค้อนอาจารย์หน้าแทบคว่ำ 555 กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย ทั้งไปปั่นจักรยานสำรวจชุมชนด้วยกัน ได้ไปรู้จักครอบครัวไทยของเขา ได้อยู่กับพวกเขาในช่วงที่หนักหนาสาหัสที่สุดทั้งทางใจคือการเพิ่งจากบ้านมาไกล และทางกายคือการฝึกสอนติดกันสองอาทิตย์ตอนเช้าและนั่งง่วงเหงาเรียนภาษาไทยตอนบ่ายพร้อมกับเตรียมสอบกลางภาค ทุกอย่างประดังประเดเขาและเราในช่วงเวลาหนึ่งเดือนกว่าๆนั้นจนเรารู้สึกว่า ก็เพราะความยากลำบากนี่แหละ ที่ทำให้เราเห็นใจและเข้าใจกันมากขึ้น

เรื่องน่ารักๆ ที่เราอยากจะจดจำไว้

นักเรียนคนนึงคุยกับหัวหน้าเรา หัวหน้าถามว่าอาหารเผ็ดมั้ย เธอดันตอบหัวหน้าไปว่า อาจารย์เผ็ด หัวหน้าขำมากรีบถามใหญ่เลยว่าอาจารย์คนไหนๆๆ เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพูดอาหารผิดเป็นอาจารย์ถึงต้องขำใหญ่ขนาดนั้น จนได้มาเรียนบทรสชาติแล้วเรียนความหมายแฝงของคำว่า เปรี้ยว หวาน เค็ม เผ็ด จืด ฯลฯ นี่แหละ...
นักเรียนชายอีกคนไปโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯเพราะหมอของหน่วยกลัวว่าจะเป็นไข้เลือดออก ก็บอกพ่อแม่แล้วก็ไป กลับมาบ้านสิงห์บุรี พ่อกับแม่คิดว่าลูกชายไปเดทกับอาจารย์ที่กรุงเทพฯ!!
เวลาสอนภาษาไทยที่นี่ เราต้องใส่คำว่า คุณ นำหน้าชื่อ ให้เด็กใช้จนติดนิสัย วันที่พูดกันเรื่องภูเขา เด็กถามว่า อาจารย์ เราต้องใส่คุณหน้าแอนดีสด้วยมั้ย หืมมม
ตอนสอนบททิศทางถามนักเรียนไปว่า ที่ไปรษณีย์คุณทำอะไรบ้าง คนหนึ่งบอกว่า ถ้าดิฉันไปไปรษณีย์ ดิฉันจะไปนอน เพราะว่าไปรษณีย์น่าเบื่อ อีกคนบอกว่า ที่ไปรษณีย์ ดิฉันชอบเต้น จ้ะลูกก แต่ละอย่างมันใช่มั้ย
กลุ่มนี้เรามีผู้ช่วยสอนเป็นตุ๊กตากระดาษชื่อคุณปีเตอร์กับคุณแมรี่ คุณปีเตอร์กับคุณแมรี่แต่งงานกันในบท Marital Status แล้วก็พัฒนาความสัมพันธ์เรื่อยมาในบทต่อๆมา ทั้งไปดูหนัง เล่นกีฬา อะไรต่างๆด้วยกัน แต่ในบทสุดท้ายที่เรียนด้วยกันคือบททิศทาง นักเรียนร่วมใจกันพาคุณแมรี่ไปเป็นผีที่แม่น้ำน้อย เพราะนักเรียนบอกว่าอยากจะให้อาจารย์สมหวังกับคุณปีเตอร์ (เดี๋ยวนะ คุณปีเตอร์แต่งงานแล้ว และชั้นแค่ใช้คุณปีเตอร์สอนคำว่าเพื่อนสนิทเอง!!!) แล้วก็มีอีกหลายๆตัว แต่ตัวที่นักเรียนชอบมากคือคุณเอ็ดดี้หน้าเหวี่ยง ยืนกอดอกไว้หนวดเฟิ้ม นักเรียนคนนึงในห้องถึงกับบอกว่าชั้นชอบสปิริตเอ็ดดี้มากและแทนตัวเองเป็นเอ็ดดี้ หลังจากนั้นในกลุ่มเราเลยพร้อมใจเรียกเขาว่าเอ็ดดี้เวลาที่เขาทำอะไรแผลงๆเพี้ยนๆ

MY PROUDEST CREW <3

นักเรียนกลุ่มสุดท้ายเป็นเด็กฉลาดชาติเจริญ เราประทับใจในความเก่งและขยันของพวกเขามาก ทุกคนพูดภาษาไทยเก่งยังกับมาอยู่ที่นี่สองปีทั้งที่เพิ่งมาอยู่ได้แค่สองเดือน พวกเขาเป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากๆของเรา ทำให้เรามีแรงที่จะทำตามความฝันของตัวเองอีกครั้ง รวมทั้งสอนให้เราอยากจะทำเพื่อผู้อื่นด้วยพลังความสามารถที่เรามีอยู่

นักเรียนคนแรกเป็นเด็กที่มีความสามารถทางด้านภาษามากๆ พูดเก่ง อัธยาศัยดี ใช้เวลาวันละสองชั่วโมงคุยกับครอบครัวไทยทุกวัน ภาษาไทยของเขาเลยโดดเด่นกว่าใครเพื่อน วันแรกที่เราเรียนด้วยกันเป็นวันเกิดเรา ทั้งๆที่เรากับเขายังไม่สนิทกัน เขากลับซื้อขนมมากมายมาที่ห้องแล้วบอกว่าเราจะได้มาฉลองวันเกิดด้วยกัน ดูสิน่ารักขนาดไหน แต่ในห้องเรียนวีรกรรมของเขาก็สุดแสบไม่แพ้ความน่ารักเลย 555

อีกคนเป็นสาวน้อยน่ารัก เป็นสาวยิ้มสวยที่ใครๆเห็นก็รักก็เอ็นดู รู้กาละเทศะ ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมที่แตกต่างได้ดีมากๆ กินข้าวเป็นกลุ่มทีไร สิ่งหนึ่งที่เราเห็นตลอดคือเธอจะช่วยเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟอาหารให้อาจารย์ เจ้าหน้าที่ และทุกคนในโต๊ะเสมอ มีอยู่วันหนึ่งเธอเดินเข้าห้องเรียนมาพร้อมยื่นดอกลั่นทมให้อาจารย์หนึ่งดอก บอกว่าเก็บมาฝากจากที่บ้าน แล้วจะไม่ให้รักความน่ารักของเธอได้ยังไงกัน

นักเรียนอีกคนเป็นหนุ่มน้อยน่ารัก ใครๆอยู่ใกล้ก็ต้องรักความน่ารักและทัศนคติที่ดีของเขา หลายครั้งระหว่างพักเบรกเรียนภาษา ระหว่างที่คนอื่นๆออกไปพักผ่อน เขากลับเลือกที่จะนั่งจดคำศัพท์และอะไรต่างๆที่เพิ่งเรียนไป เขาสอนให้เราเห็นว่าบางครั้งแค่ความฉลาดก็ยังไม่เพียงพอ แต่คนเราจะประสบความสำเร็จได้ต้องมีความขยันและมุมานะ ตั้งแต่มาอยู่เมืองไทยเขาเก็บไอโฟนที่ใช้ที่อเมริกาลงกระเป๋า แล้วใช้โทรศัพท์ปุ่มกดแบบที่บ้านเราเดี๋ยวนี้ขายอยู่ห้าร้อยบาท เขาบอกเราว่าเขาอยากใช้เวลาไปกับการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนจริงๆมากกว่าการหมกมุ่นอยู่กับหน้าจอมือถือ กิจกรรมสุดโปรดของเขาที่เขาบอกเราเสมอคือ “สำรวจชุมชน” ภาพจำของเขาสำหรับเราจึงเป็นเด็กหนุ่มน้อยสะพายกล้องเที่ยวถ่ายภาพชาวบ้านและเพื่อนๆ แล้วเก็บเอามาเล่ามาเขียนในบล็อก เขาเป็นหนึ่งในอาสาสมัครที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้ง

นักเรียนคนสุดท้ายเป็นหนุ่มวัยกลางคนผู้เดินทางมาเป็นอาสาสมัครพร้อมภรรยาของเขา เป็นคนที่เรียนภาษาไทยกับเรามาตั้งแต่กลุ่มแรกลากยาวมาจนถึงกลุ่มที่สอง เขาเป็นคนเก่ง ฉลาด มีประสบการณ์การสอนและงานอาสามายาวนาน มีอุดมการณ์ที่ดีในการทำเพื่อผู้อื่น ทุกครั้งที่เราย่อท้อหมดหวังที่จะทำดีต่อไป เราจะนึกถึงเขาแล้วได้กำลังใจกลับมาทุกครั้ง นักเรียนคนนี้ครอบครัวไทยตั้งชื่อให้ว่าสิงห์ เราเคยคิดมาเสมอว่าสิงห์นั้นช่างเฉยชาไร้ความรู้สึก และคงจะเสียใจและผิดหวังที่ครูมืออาชีพอย่างเขาต้องมาเรียนกับครูมือสมัครเล่นอย่างเราทั้งสองพาร์ทของ PST แต่การณ์กลับเป็นว่าในวันที่เขาสอบปลายภาคและเราไม่รู้จะได้เจอกันอีกไหม เขากลับเดินมายื่นการ์ดให้หนึ่งใบ มันเป็นการ์ดที่ดีที่สุดและยาวที่สุดใบหนึ่งที่เราเคยได้รับจากคนที่เพิ่งรู้จักมักคุ้น เขาเขียนข้อความไว้เต็มหนึ่งหน้ากระดาษเอสี่ บอกเราว่าเขารู้สึกโชคดีแค่ไหนที่ได้เรียนกับเราตั้งแต่ต้นจนจบ PST และหวังว่าไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะอยู่ที่ไหนในโลกนี้ ขอให้เส้นทางของเราได้แวะเวียนมาเจอกันอีกครั้ง

สี่คนนี้ถูกส่งออกไปอยู่ในที่ที่ไกลและกันดาร มีความยากลำบากอีกหลายอย่างรอพวกเขาอยู่ในชุมชนเหล่านั้น แต่เราเชื่อ เชื่ออย่างหมดหัวใจว่า ไม่ว่าสองปีหลังจากนี้จะยากลำบากแค่ไหน ความฉลาด ขยัน อดทน และตั้งใจจริงของพวกเขา จะทำให้เขาประสบความสำเร็จและเป็นที่รัก อย่างที่เรารักพวกเขาทุกคนอยู่ตอนนี้

School Visit, Practicum and Teacher Training

ถึงเราจะทำงานสอนภาษาไทย แต่ประโยชน์มหาศาลอีกอย่างหนึ่งของการได้มาเป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ คือการได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในแวดวงงานอาสาและงานด้านการศึกษา ช่วงที่อาสาสมัครฝึกสอน เราได้มีโอกาสตามไปดูพวกเขาสอน ก็ได้เห็นทั้งบรรยากาศโรงเรียนไทยในชนบท คาแร็กเตอร์ของครูไทย(ภาพครูเก่าๆสมัยเด็กๆกลับมาในหัวพรึ่บพรั่บ) นักเรียนไทย(ซึ่งก็สะท้อนให้เราเห็นตัวเราในอดีตอีกแหละ) ลักษณะการเรียนรู้ของเด็กไทย วิธีจัดการเรียนการสอน ฯลฯ ได้เข้ามาเห็นตรงนี้แล้วก็เกิดความรู้สึกหลายอย่าง เรื่องหนึ่งที่รู้สึกชัดเจนมากก็คือ ยี่สิบกว่าปีผ่านไป การศึกษาไทยยังเหมือนสมัยก่อน(ซึ่งเราเองก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของระบบ) ครูเป็นศูนย์กลาง นักเรียนไม่มีโอกาสที่จะแสดงความคิดเห็น การเรียนรู้บ่อยครั้งไม่ได้เกิดจากการเรียนรู้ แต่เกิดจากการบังคับให้ทำ ให้จดให้จำ ก็เลยเกิดความรู้สึกว่า มันยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะมากเกี่ยวกับการศึกษาบ้านเรา ยังมีเด็กอีกมากมายที่รอคอยโอกาสทางการศึกษา และการให้โอกาสทางการศึกษาก็เป็นการให้ของขวัญที่มีค่ายิ่งกว่าการให้เงินทองใดๆ

Swearing-In Speech

งานสอนเสร็จแล้ว ภารกิจของเราก็ยังไม่หมด นั่นก็เพราะนักเรียนห้องเราดันได้เป็นตัวแทนกล่าวสปีชในวันสาบานตนและปิดการอบรม หน้าที่ของเราก็คือต้องช่วยเขาให้พูดให้เหมือนคนไทยมากที่สุด สองอาทิตย์ที่เหลืออยู่ก่อนวันสาบานตน เราต้องซ้อมพูดซ้อมอ่านกันหนักทุกวัน เราใช้เวลาตอนพักกลางวันบ้าง ตอนเลิก session ตอนเย็นบ้างเพื่อซ้อม เสาร์อาทิตย์ก็เจอหน้ากันให้เหม็นเบื่อไป บางวันเขาเหนื่อย เราในฐานะอาจารย์ก็ได้แต่ปลอบใจ บอกไปว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่ได้ทำสิ่งที่หลายๆคนอยากจะทำแต่ไม่มีโอกาส และที่พวกเราเลือกเขาก็เพราะเราเชื่อว่าเขาอดทนพอที่จะฝ่าฟันทุกอย่างไปได้ ส่วนบางวันที่เราเหนื่อย เราโมโหที่เขาไม่ฝึกบ้าง ดื้อบ้าง เถียงบ้าง ก็ได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็นๆ

แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี วันจริงทุกอย่างราบรื่น เขาพูดดีมาก ทุกๆคำที่เราเคี่ยวเข็ญแล้วเคี่ยวเข็ญอีกก็ออกมาดีสมกับที่เราต่างก็เหนื่อยล้าฝึกซ้อม เลิกงานเขาเดินเข้ามากอดเรา มันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นมากที่สุดกอดหนึ่งที่เราได้รับจาก PST ครั้งนี้ พร้อมกันนั้นเขาก็มีจดหมายมาให้อาจารย์หนึ่งแผ่น ขอบคุณนะที่รู้ว่าชั้นเครียดและเหนื่อย แต่มันก็ผ่านไปแล้วเนอะ และพวกเราก็ did a great job จริงๆ : )

Their Homestays

อาสาสมัครทุกคนจะมีวันนี้ไม่ได้เลยถ้าไม่มีครอบครัวชาวไทยคอยช่วยสนับสนุน การได้มาทำงานเป็นอาจารย์สอนภาษาให้อาสาสมัคร เท่ากับการได้รู้จักมักคุ้นกับชาวบ้านใจดีผู้ที่เปิดบ้านให้นักเรียนของเราไปด้วย ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้าบ้านจนถึงวันนี้ พ่อแม่อาสาสมัครบางคนยังติดต่อส่งข่าวคราวมาให้อาจารย์ของลูกๆอยู่ไม่ขาด เจอกันตามตลาดก็ทักทาย พาลูกๆไปทำกิจกรรมอะไรก็ส่งรูปมาให้ดูสม่ำเสมอ เราเองในฐานะคนนอกเมืองสิงห์ ก็เลยได้เรียนรู้วิถีชีวิตชาวบ้านแถบภาคกลางไปด้วย ได้รู้ได้เห็นประเพณีพิธีกรรมที่พวกเขาถือปฏิบัติ ได้เห็นความเชื่อเรื่องต่างๆ ได้เห็นชีวิตริมแม่น้ำที่เรียบง่ายแต่งดงามของพวกเขา วันที่พวกเขาย้ายออกจากบ้านจึงเป็นวันหนึ่งที่เราอดใจหายตามพวกเขาไปด้วยไม่ได้ แม่บางคนส่งข้อความมาถามอาจารย์ว่าลูกจะต้องทำอะไรยังไงต่อ บางคนส่งมาบอกว่าแม่ใจหายและร้องไห้อีกแล้วค่ะอาจารย์ ไหนจะจดหมายร่ำลาของลูกที่เขียนทิ้งไว้ให้แม่เป็นภาษาอังกฤษแล้วแม่ส่งมาให้อาจารย์ช่วยแปลให้ ความงดงามในข้อความนั้นก็ทำเอาอาจารย์อดมีความสุขและเศร้าตามไปด้วยไม่ได้จริงๆ

My Homestay: โสนน้อยเรือนพิกุลทอง

ไม่ใช่แค่อาสาสมัครเท่านั้นที่ได้แม่ใหม่ สามเดือนกว่าของเราที่สิงห์บุรี เราเองก็ได้แม่มาอีกหนึ่งคน เธอชื่อป้ากุล-พรพิกุล เป็นป้าเจ้าของบ้านเช่าที่เราไปพัก คนอะไรก็ไม่รู้ชื่อเหมือนกับวัดพิกุลทองที่อยู่ติดกับบ้านเช่า นี่มันการตั้งชื่อเลียนแบบวัดหรือมันเป็นพรหมลิขิตกันนะ! ตลอดเวลาสามสี่เดือนนี้ เวลาเราเหนื่อย เบื่อ เหงา ไม่มีเพื่อนเล่น หรือแม้แต่ไม่มีข้าวกิน ทุกอย่างจะอยู่ในสายตาป้ากุล บ้านเช่าของป้าเป็นห้องเช่าเรียงกันเป็นแถว และมีมุมหนึ่งติดรั้วบ้านเป็นแปลงผักสวนครัวที่ป้าปลูกพืชผักกินได้นานาชนิดไว้ ทั้งคะน้า กวางตุ้ง ผักบุ้ง ใบกะเพรา พริก มะนาว เยอะแยะ!! ทุกเช้าทุกเย็นป้าก็จะชักชวนให้เรามาเด็ดผักไปทำกับข้าวกิน นานวันเข้าป้าเห็นว่าไอ้เด็กนี่มันไม่ใคร่จะทำกับข้าวกินเอง แกก็เลยเลิกชวน แล้วหันมาทำอาหารให้มันกินเป็นครั้งเป็นคราวแทน ไอ้เราเกรงใจ๊เกรงใจ แต่ส้มตำ ผัดผัก ปลาทอด แกงส้ม หรือแม้แต่ไข่เจียวร้อนๆ มันก็หอมและน่ากินจนเกินจะต้านทานไหว ตลอดหลายเดือนนี้ก็เลยได้ฝากท้องไว้ที่ครัวป้าอยู่หลายต่อหลายครั้ง

ป้ากุลเป็นคนสิงห์บุรีโดยกำเนิด แต่ไปเติบโตและใช้ชีวิตเป็นช่างเสริมสวยอยู่ที่ปทุมธานีเสียนานสองนาน จนวันหนึ่งแกเบื่อชีวิตวุ่นวายของเมืองหลวงถึงขีดสุด เลยกลับมาใช้ชีวิตเรียบง่ายที่บ้านเกิด ทำหอพัก เปิดห้องเสริมสวยเล็กๆ เวลาว่างก็อ่านหนังสือธรรมะสลับกับดูละคร(ซึ่งสุดแสนจะวาไรตี้ มีตั้งแต่หนังแบ๊วเกาหลีไปจนถึงซีรีส์ตามรอยพระพุทธเจ้า! แม่เจ้าา) ตกเย็นมาก็ไปช่วยงานแต่งงานบวชงานศพเพื่อนบ้านไม่เคยขาด

ป้ากุลมีบัดดี้เป็นสามีชื่อลุงพงษ์ ลุงพงษ์เป็นหนุ่มใหญ่ใจใหญ่แต่ตัวเล็ก แฮ่ๆ วีรกรรมความรักของลุงกับป้านั้นไม่ธรรมดา ครั้นจะเล่าในนี้เห็นทีจะยาว แต่เอาเป็นว่าเจอหน้ากันสบตากันปิ๊งๆได้แค่สามวันก็ตกลงใจแต่งงานแล้วมาเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกันที่บ้านนอกน่ารักแห่งนี้ ชีวิตจริงที่ดูเหมือนยาก บางครั้งมันก็ง่ายถึงเพียงนั้น ป้าโชคดีที่มีสามีที่ดีและใจดี ลุงเองก็คอยช่วยเหลือเราตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นี่ กลับบ้านไม่ได้ ลุงออกไปรับ จะไปรอรถไปกรุงเทพฯ ลุงออกไปส่ง กลางค่ำกลางคืนลุงกับป้าเห็นไม่ออกจากห้องมาหาของกินก็เป็นห่วง ผัดข้าวหอบกล้วยหอบผลไม้มาให้กินไม่เคยขาด ที่นี่เราอยู่กันเหมือนเป็นครอบครัว สุขทุกข์อะไรยังไงก็บอกกล่าวช่วยเหลือ กลางวันไม่ได้ทำอะไรก็สุมหัวนั่งคุยนั่งหยอกกันเล่น เป็นชีวิตที่ง่ายงามแต่มีความสุขเหลือเกิน

Humans of Ta Chang

นอกจากลุงป้า ก็มีคนอีกจำนวนหนึ่งที่เราขอใช้พื้นที่หนึ่งย่อหน้าในการจดจำเอาไว้ คนแรกเป็นแม่ค้าขายข้าวเหนียวหมู(หมูเค็ม หมูหวาน หมูฝอย)ที่เราต้องซื้อทุกเช้า พวกเราสมาชิกโสนน้อยตื่นเช้ามาก็ต้องรีบแจ้นไปดูว่าวันนี้ข้าวเหนียวขายไหม เพราะเธอเป็นร้านอาหารร้านเดียวในละแวกนั้น วันไหนเธอไม่มาชีวิตเราจบสิ้น กินมาม่ากินขนมปังกันไปตามระเบียบ เธอจึงเป็นผู้ทรงอิทธิพลต่อชีวิตสี่เดือนนี้ของพวกเรามาก ส่วนหมูเค็มเธอนั้นก็แสนอร่อย ข้าวเหนียวสิบบาท หมูเค็มอีกราวหกเจ็ดชิ้น ก็ทำให้ท้องเราอิ่มไปได้จนถึงกลางวัน

คุณยายเสื้อแขนกุดสีม่วงเป็นอีกคนหนึงที่เราเจอทุกเช้าระหว่างรอข้าวเหนียวหมู ทุกเช้าคุณยายจะทักทายด้วยคำถามเดิมๆ วันนี้จะไปสอนที่ไหน วันนี้รถยังไม่มาเหรออาจารย์ วันนี้รถมารับกี่โมง สามคำถามยอดฮิตติดโผ ได้คำตอบของแต่ละวันแล้วยายก็จะเริ่มต้นบ่นว่าวันนี้เหนื่อยจัง ขี่จักรยานมาตั้งไกล หมอบอกว่ากระดูกมันไม่ค่อยจะดีแล้ว ฯลฯ ส่วนเราเองก็มีหน้าที่ชมกลับไปว่า ยายเก่งแล้ว ขี่มาตั้งไกล ซึ่งก็เป็นความริง เพราะทุกเช้าคุณยายจะปั่นจักรยานคู่ใจออกจากบ้านที่อยู่ไกลออกไป มาจนถึงจุดแม่ค้าข้าวเหนียวหมู คุณยายเคยบอกว่าแก่แล้ว ไม่ออกกำลังกายร่างกายก็จะยิ่งทรุด :)

ป้าเทือง Blue Rabbit ป้าเจ้าของร้านกาแฟที่อัธยาศัยดี น่ารัก ชงน้ำอร่อย อวดรูปหลานตลอดเวลา ใจดี เคยปอกมะม่วงให้อาสาสมัครกินฟรีๆเพราะอยากให้เขาชิมของอร่อยบ้านเรา เคยแบ่งไส้กรอกอีสานให้เรากิน เคยให้เรางีบที่โซฟาในวันที่เหนื่อยล้าแต่ยังต้องเตรียมงานตอนเย็นย่ำ ป้าเคยถามว่ามีแฟนรึยัง ถ้ายังสนใจลูกป้ามั้ย อายุกำลังไล่เลี่ยกันแถมตอนนี้ก็เป็นร้อยโทแล้วนะ ไม่เอาแล้วจะเสียใจ 5555

เจ๊ตูนมุมไม้เป็นชื่อร้านคาราโอเกะ มีเจ้าของชื่อเจ๊ตูน เป็นสาวโสดสู้ชีวิตที่เปิดร้านคาราโอเกะกับร้านอาหารตามสั่งเพื่อเลี้ยงดูลูกพิการเพียงลำพัง คนในชุมชนไม่ค่อยชอบเจ๊ตูนกันเท่าไหร่ค่าที่เธอทำงานข้องเกี่ยวกับอบายมุขทุกอย่าง แต่เราก็ยังคอยไปช่วยอุดหนุนเธออยู่บ่อยๆ เพราะตอนเย็นๆแถวนั้นแทบไม่มีอะไรให้กินและเพราะประทับใจความขยันอดทนของเธอ เธอทำงานหนัก เปิดร้านตั้งแต่เช้าตรู่ยันเที่ยงคืน ตั้งใจเก็บเงินเพื่อนตัวเองและลูก ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือที่เราจะถือว่าใครสักคนหนึ่งเป็นคนดี

“โอ๊ย เมื่อก่อนนะพระจันทร์มันสุกสว่างกว่านี้ คืนเดือนหงายเราลากครกออกมาลานบ้าน ตำข้าวกันกลางแสงเดือนนั่นแหละหนู”

คำพูดง่ายๆของป้าแมวที่ประทับใจในเรามาร่วมเดือน ใครจะไปคิดว่าถึงวันนี้เราจะได้ยินคนพูดคำว่าคืนเดือนหงาย หรือเล่าถึงการตำข้าวกลางแสงจันทร์ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาในชีวิต แต่ใช่, มันเคยเป็นเรื่องปกติธรรมดาในชีวิตชาวบ้านภาคกลางแถบนี้ และในชีวิตของป้าแมว

ป้าแมวเป็นเชฟมือหนึ่งในใจเรา ขายหอยทอดผัดไทยอยู่ที่ตีนสะพานข้ามแม่น้ำน้อย เสาร์อาทิตย์ไหนที่มีเวลาว่างและได้อยู่บ้าน เราก็จะเดินไปกินผัดไทยหรือหอยทอดแก แต่ไม่ใช่แค่เพราะฝีมือทำอาหารของแกหรอกที่ดึงดูดเรา แต่เป็นเรื่องเล่าต่างๆนานาที่เราได้ฟังจากแกนั่นต่างหาก ป้าแมวมีเรื่องเล่าให้เราฟังสารพัดไม่ซ้ำเรื่อง ไล่ตั้งแต่เรื่องชาวบ้าน (ฮา) ไปจนถึงเรื่องเล่าส่วนตัว (สาวน้อยโรงเรียนวัดจำปา สมัยก่อนต้องแหวกพงหญ้าเดินไปโรงเรียน) ประวัติศาสตร์ชุมชน เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับหลวงพ่อแพ ความรู้ชุมชนหลายๆอย่างของเราก็ได้มาจากป้าแมวและสมาคมชาวบ้านที่มาสุมหัวกันอยู่ที่เพิ่งผัดไทยแห่งนี้นี่เอง ป้าเป็นคนสู้ชีวิต จับได้ว่าผัวหนีไปมีเมียน้อยก็เลิกราเด็ดขาดหันมาตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน ต่อไปข้างหน้าถ้าป้ายังขายอยู่ที่เดิม ก็หวังว่าเราจะมีโอกาสได้ไปนั่งกินผัดไทยไปเม้าท์ไปกับป้าอีก <3

แม่น้ำน้อย แม่น้ำแห่งชีวิต

บ้านพักเรือนพิกุลทองของเราอยู่ติดกับแม่น้ำน้อย แม่น้ำสายเล็กๆแต่มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อชีวิตคนในที่ราบลุ่มสิงห์บุรีแห่งนี้ ทุกเช้าเราจะเห็นชาวบ้านเลี้ยงปลา หาปลา ไม่ก็พายเรือแมนนวลล่องไปตามแม่น้ำน้อย ตกเย็นมาก็ตกปลา ลงกระชังปลา วุ่นวายอยู่กับกิจกรรมในสายน้ำไม่เคยขาด วิถีชีวิตเหล่านี้เองที่ทำให้คนในที่ราบภาคกลางมีความผูกพันกับสายน้ำอย่างมาก ประเพณีพิธีกรรมต่างๆล้วนเกี่ยวข้องกับน้ำ เราลอยกระทงเพื่อขอขมาพระแม่คงคา เราสาดน้ำเล่นกันในวันที่อุณหภูมิสูงที่สุดของปี เราขอฝนเราไล่ฝนเพราะเราทำนา อาหารที่เรากินก็ล้วนแล้วแต่เป็นผลผลิตที่ได้มาจากแม่น้ำ นับว่าเป็นเรื่องโชคดีมากๆที่ครั้งหนึ่งเด็กภูเขาอย่างเราได้มีโอกาสสัมผัสวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่งดงามนี้

และเพราะว่าเราทำงานจันทร์ถึงเสาร์ วันอาทิตย์จึงเป็นวันเดียวที่เราพอจะว่าง ตอนเช้าๆเรามักขี่จักรยานคู่ใจเลาะเลียบแม่น้ำไปตลาดเช้าที่อยู่ห่างจากตัวบ้านไปราวสองกิโล ช่วงเวลาตอนเช้านี้เอง ที่เราได้มีโอกาสพบเจอชาวท่าช้างผู้น่ารัก ได้พูดคุยหยอกล้อถามไถ่ทั้งที่เราเป็นเพียงคนแปลกหน้า คุณยายบางคนเล่าให้ฟังถึงความแห้งแล้งของสิงห์บุรีในปีที่ผ่านมา บางคนเตือนด้วยความหวังดีว่าในนามีงูนะจ๊ะอย่าลงไปเล่นนาน คุณยายบางคนบอกเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าก่อนไปจากสิงห์บุรีอย่าลืมมาแวะกินมะละกอที่บ้าน น้าคนนั้นที่หน้าคุ้นๆเห็นขี่จักรยานผ่านก็ชวนเข้าบ้านไปดูหัวโขนที่สะสมไว้ ฯลฯ ผู้คนเหล่านี้เองที่ช่วยกันตกแต่งให้ความทรงจำริมสายน้ำมีสีสัน ท่าช้างจะไม่มีวันเป็นเมืองน่าอยู่อันดับหนึ่งของสิงห์บุรีเลย ถ้าไม่มีผู้คนเหล่านี้

SHELTER OF SOUL

PST สามสี่เดือนไม่ใช่เรื่องง่าย และเราคงจะผ่านมันมาไม่ได้ง่ายๆถ้าไม่มีตัวช่วยทางจิตวิญญาณอย่างนี้ วัดพิกุลทองเป็นวัดใหญ่และวัดสำคัญประจำอำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี เป็นเหมือนหมุดหมายสำคัญที่ทำให้อำเภอเล็กๆแห่งนี้มีชื่อเสียง ผู้คนจากที่ต่างๆพากันเดินทางมาเพื่อสักการะสังขารของหลวงพ่อแพ อดีตเจ้าอาวาสผู้ทำคุณประโยชน์มากมายให้วัดและชุมชนจนเป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน ชาวบ้านพูดกันว่า ถ้าไม่มีหลวงพ่อแพ วัดพิกุลก็จะไม่เป็นที่รู้จัก และท่าช้างก็จะไม่เจริญและน่าอยู่อย่างทุกวันนี้

ป้าแมวคนดีคนเดิมเคยเล่าว่า เมื่อก่อนแถบนี้เป็นที่รกร้างห่างไกล ไม่มีแม้แต่สะพาน จะข้ามฝั่งก็แจวเรือข้ามแม่น้ำน้อย จะไปไหนก็ต้องแหวกพงหญ้าเดินไป จนมีหลวงพ่อแพนี่แหละ คุณภาพชีวิตของทุกคนถึงได้ดีขึ้น จิตใจดีขึ้น เศรษฐกิจดีขึ้น ถึงคราวใกล้ตายก็ได้หลวงพ่อนี่แหละช่วยไว้ แล้วที่สำคัญนึกถึงท่านบ่อยๆยังถูกหวยด้วยนะเออ (ฮา) เราไม่รู้ว่าจริงๆแล้วหลวงพ่อแพช่วยเหลือชาวบ้านยังไงบ้าง มากขนาดไหน ยังไม่มีโอกาสได้ศึกษา แต่เพียงได้ฟังคำบอกเล่าของผู้คน เราก็พอจะเดาได้ว่า ความศรัทธา เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชุมชนแห่งนี้เข้มแข็งขึ้นมาได้

เราเองก็ได้พึ่งใบบุญวัดพิกุลอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่เหนื่อย ทุกครั้งที่ท้อ ทุกครั้งที่โกรธคับแค้นผู้คนหรือสถานการณ์ เราจะไปใช้เวลาอยู่ที่วัด ต่อหน้าพระประธานองค์ใหญ่(ที่นี่มีพระพุทธรูปปางประทานพรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย) นั่งคิดทบทวนใคร่ครวญ ฟังเสียงน้ำตกด้านหน้าพระ แล้วเราก็จะสงบขึ้นมาได้

อีกที่หนึ่งที่ชอบมากในวัดคือลานพระพิฆเนศ ในวัดมีรูปปั้นพระพิฆเนศองค์ใหญ่ ตั้งอยู่ในศาลากลางน้ำที่สร้างออกมาต่างหากเพื่อให้คนมาบูชา เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกชีวิตอับจน ต้องการสติ+ปัญญา การได้มานั่งเงียบๆอยู่ที่นี่คนเดียว รับพลังจากเทพเจ้าแห่งปัญญา ก็ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ทุกครั้ง

Goodbye means till we meet again!

ขอบคุณโชคชะตาและหน่วยสันติภาพและทุกสิ่งทุกอย่าง ที่จัดวางทุกอย่างมาอย่างเหมาะสม ให้เราได้มาอยู่บ้านเช่าที่ท่าช้าง อยู่ริมแม่น้ำน้อย อยู่หลังวัดพิกุลทอง ได้มาพบเจอกับผู้คนที่มีสีสันจัดจ้านแต่ว่าน่ารัก ได้มีโอกาสปั่นจักรยานไปตามท้องทุ่ง ได้เห็นความงดงามแบบชนบท ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับธรรมชาติและเรียนรู้ที่จะรักความง่ายงามนี้

ขอบคุณโอกาสดีๆที่หัวหน้ามอบให้ ให้ได้มาทำงานกับอาสาสมัครที่เป็นทั้งนักเรียน ทั้งเพื่อน ทั้งผู้สร้างแรงบันดาลใจ ขอบคุณพี่น้องเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก ที่มาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว PST129 ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่วมฟันฝ่าทุกอย่างไปด้วยกัน โดยเฉพาะพี่สาว the girl next door ที่คอยรับฟังทุกปัญหาของเค้า แชร์ทุกข์สุข ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปปั่นจักรยานด้วยกัน และรักเมืองเล็กๆแห่งนี้ไปด้วยกัน

ขอบคุณทุกเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้น ความทรงจำต่างๆทั้งส่วนตัวและสาธารณะสัญญาว่าจะไม่ลืม ขอบคุณปัญหาต่างๆที่สอนให้เราเข้มแข็งขึ้น รู้จักรู้ใจตัวเองมากขึ้น และปล่อยวางกับสิ่งต่างๆได้มากขึ้นอีกนิด ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้มาใช้ชีวิตสี่เดือนที่เมืองน่ารักกับผู้คนน่ารักเหล่านี้ <3